یه تحقیق جدید میگه که «مواد شیمیایی همیشگی» PFAS ممکنه جلوی توانایی یه نوجوون برای کم کردن وزن اضافهش رو بگیره، حتی اگه عمل جراحی لاغری هم انجام داده باشه.
محققها ۱۴ آگوست تو مجله Obesity گزارش دادن که نوجوونایی که سطح بالایی از مواد پر و پلیفلوروآلکیل (PFAS) تو خونشون داشتن، احتمال بیشتری داشت که بعد از عمل جراحی چاقی، دوباره وزنشون برگرده. بریتنی بومرت، سرپرست این تحقیق، تو یه بیانیه خبری گفت: «تحقیق ما یه ارتباط واضح بین قرار گرفتن در معرض PFAS و نتایج مربوط به وزن تو جراحی چاقی برای نوجوونها نشون میده.»
PFAS رو «مواد شیمیایی همیشگی» مینامند چون از ترکیب مولکولهای کربن و فلوئور به وجود میان که یکی از قویترین پیوندهای شیمیایی ممکنه. این باعث میشه حذف و تجزیه PFAS خیلی سخت باشه.
محققها گفتن که ترکیبات PFAS از دهه ۱۹۴۰ تو محصولات مصرفی استفاده میشن، از جمله کفهای آتشنشانی، ظروف نچسب، مبلمان ضد لک، لباسهای ضد آب و بستهبندیهای مواد غذایی.
تحقیقات قبلی نشون دادن که مواد شیمیایی PFAS هورمونها رو تو بدن انسان به هم میریزن، که این میتونه روی متابولیسم و افزایش وزن تأثیر بذاره.
بومرت گفت: «با توجه به استفاده روزافزون از روشهای کاهش وزن تو کل دنیا، خیلی مهمه که ما این ارتباط بین PFAS و مدیریت موفق کاهش وزن رو بفهمیم، و اینکه این موضوع برای نتایج بلندمدت چه معنایی داره.»
برای این تحقیق، محققها ۱۸۶ تا نوجوون رو که بین سالهای ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۲ عمل جراحی چاقی انجام داده بودن، دنبال کردن.
قبل از عمل ازشون نمونه خون گرفتن و برای هفت نوع PFAS آزمایش کردن، و شرکتکنندهها رو تا پنج سال بعد از عمل برای وزن، شاخص توده بدنی (BMI) و اندازه دور کمر تحت نظر گرفتن. (BMI تخمینی از چربی بدنه که بر اساس قد و وزن حساب میشه.)
نتایج نشون داد که نوجوونایی که قبل از عمل سطح PFAS خونشون بالاتر بود، وزن بیشتری رو دوباره به دست آوردن و دور کمرشون هم افزایش بیشتری داشت، در مقایسه با اونایی که سطح پایینتری داشتن.
محققها گفتن که قویترین ارتباطها بین این مواد شیمیایی و وزن اضافه، تو یه دستهای از PFAS به اسم اسیدهای سولفونیک دیده شد، که شامل PFOS و PFHpS میشه.
برای مثال، نتایج نشون داد که نوجوونایی که بالاترین سطح PFOS رو داشتن، به طور متوسط حدود ۴۷ پوند (حدود ۲۱ کیلوگرم) تو پنج سال بعد از عملشون دوباره چاق شدن، در حالی که این عدد برای اونایی که کمترین سطح رو داشتن حدود ۳۶ پوند (حدود ۱۶ کیلوگرم) بود.
و نوجوونایی که بیشترین تماس با PFHpS رو داشتن، به طور متوسط سالی ۴.۳ درصد از وزن بدنشون رو بعد از عمل دوباره به دست آوردن، در حالی که این عدد تو گروهی که کمترین تماس رو داشتن، سالی ۲.۷ درصد بود.
محققها گفتن که این نتایج به شواهد روزافزون اضافه میکنه که نشون میده PFAS به قوانین و مقررات سختگیرانهتری نیاز دارن. این موضوع مخصوصاً در مورد منابع آب عمومی صدق میکنه، که بزرگترین منبع قرار گرفتن در معرض PFAS تو آمریکا هستن.
بومرت گفت: «PFAS یه ریسک قابل تغییره، و به همین دلیله که سیاستهای محافظتی برای کم کردن تماس باهاشون و حفظ سلامت عمومی خیلی مهمن—مخصوصاً برای گروههای آسیبپذیر.»
محققها قصد دارن در آینده بررسی کنن که آیا قرار گرفتن در معرض PFAS ممکنه روی تأثیر روشهای دیگه کاهش وزن، مثل داروهای GLP-1 مثل اوزمپیک و زپباند، هم اثر بذاره یا نه.
اونها همچنین میخوان تحقیق کنن که آیا مواد شیمیایی PFAS خطر بیماریهای متابولیکی مثل دیابت نوع ۲ یا بیماری کبد چرب رو هم زیاد میکنن یا نه.
البته، اونها اشاره کردن که این تحقیق فعلی یه مطالعه مشاهدهایه و نمیشه باهاش یه رابطه علت و معلولی مستقیم بین PFAS و افزایش وزن رو ثابت کرد.
