برزیل-شیهان گفت که اونا فقط یه بار دیگه با این ربات ۱.۲ متری که یه صفحه نمایش بزرگ با قیافههای کارتونی داشت، بعد از اینکه چند روز قبلش بستری شده بودن، روبرو شده بودن.
اون درباره این تعامل که تو ژوئن تو ووستر ماساچوست اتفاق افتاد، گفت: «صورتش از خوشحالی برق زد. خیلی خاص بود چون اون ربات یادش بود.»
رابین یه ربات درمانی مبتنی بر هوش مصنوعیه که جوری برنامهریزی شده تا مثل یه دختر کوچولو رفتار کنه و تو خونههای سالمندان و بخشهای اطفال بیمارستانها حمایت عاطفی ارائه بده و همزمان به جبران کمبود نیروی کار کمک کنه. پنج سال بعد از شروع به کارش تو آمریکا، این ربات به یه چهره آشنا تو ۳۰ تا مرکز درمانی تو کالیفرنیا، ماساچوست، نیویورک و ایندیانا تبدیل شده.
کارن خاچیکیان، مدیرعامل شرکت «اکسپر تکنالوجیز» که این ربات رو ساخته، میگه: «پرستارها و کادر درمان واقعاً بیش از حد کار میکنن، تحت فشار زیادی هستن و متأسفانه، خیلی وقتا وقت ندارن که با بیمارها ارتباط برقرار کنن و درگیرشون کنن. رابین کمک میکونه تا این بخش از کار از روی دوششون برداشته بشه.»
همینطور که هوش مصنوعی داره روز به روز بیشتر بخشی از زندگی روزمره میشه، تو مراقبتهای پزشکی هم جای پاش رو محکم کرده—و همه کاری انجام میده، از یادداشتبرداری موقع معاینه گرفته تا پرستارهای الکترونیکی. با اینکه بعضیها به خاطر کارایی که به همراه میاره ازش تعریف میکنن، ولی بقیه نگران تأثیرش روی مراقبت از بیمار هستن.
رابین حدود ۳۰ درصد خودکاره و بقیهش رو یه تیم از اپراتورها که از راه دور کار میکنن، تحت نظر کادر بالینی کنترل میکنن. خاچیکیان گفت که با هر تعامل، اونا میتونن دادههای بیشتری جمعآوری کنن—در حالی که هنوزم قوانین حریم خصوصی بیماران رو رعایت میکنن—و به جایی برسن که ربات بتونه مستقل عمل کنه.
اون با اشاره به انیمیشن سال ۲۰۰۸ گفت: «یه هوش هیجانی خالص مثل WALL-E رو تصور کنید. ما داریم سعی میکنیم همون رو بسازیم.»
دور زدن و سر زدن به بیمارها
یه جمعه اخیر، یکی از کارمندای بیمارستان کودکان هلثبریج تو اورنج کانتی کالیفرنیا، یه لیستی از بیمارایی که رابین باید بهشون سر میزد رو میخوند، همراه با مقداری زمانی که باید با هر کدوم میگذروند.
این ربات که یه بدنه مثلثی شکل سفید و شیک داره و خاچیکیان میگه برای بغل کردن طراحی شده، وارد اتاق یه نوجوونی شد که تو تصادف ماشین آسیب دیده بود. ربات چیزی که بهش میگفت آهنگ مورد علاقهشه—یعنی «بدون ترس» از دیجی لوف—رو پخش کرد و اون نوجوون هم باهاش رقصید. تو راهرو، رابین یه بچه کوچیک رو که مادرش بغلش کرده بود، با گذاشتن یه سری عینک مسخره و یه بینی قرمز بزرگ، به خنده انداخت. تو یه اتاق دیگه، ربات یه نسخه ساده شده از بازی دوز رو با یه بیمار بازی کرد.
سامانتا دا سیلوا، گفتار درمانگر تو این بیمارستان، گفت که وقتی رابین وارد اتاق بیمارها میشه و نه تنها اسمشون، بلکه موسیقی مورد علاقهشون رو هم به یاد میاره، صورتشون از خوشحالی برق میزنه.
دا سیلوا گفت: «اون برای همه شادی میاره. از راهروها رد میشه، همه دوست دارن باهاش گپ بزنن، بهش سلام کنن.»
خاچیکیان توضیح داد که رابین احساسات کسی که باهاش حرف میزنه رو تقلید میکونه. اگه بیمار بخنده، ربات هم باهاش میخنده، ولی اگه دارن یه چیز سختی رو تعریف میکنن، صورتش غم و همدردی رو نشون میده.
تو خونههای سالمندان، رابین با آدمایی که زوال عقل دارن، بازیهای حافظه انجام میده، تو روزای سخت باهاشون تمرینهای تنفسی میکونه و یه جور همراهی بهشون ارائه میده که شبیه رابطه نوه با پدربزرگ و مادربزرگه.
خاچیکیان یه لحظه از پارسال تو یه مرکزی تو لسآنجلس رو به یاد آورد که یه زنی دچار حمله پانیک شده بود و مشخصاً ربات رو خواسته بود. رابین آهنگهای نوازنده مورد علاقهش و ویدیوهای حیوون مورد علاقهش—یعنی الویس پریسلی و تولهسگها—رو پخش کرد تا اون آروم بشه.
ولی با توجه به اینکه انجمن کالجهای پزشکی آمریکا پیشبینی میکونه که آمریکا تو ۱۱ سال آینده با کمبود تا ۸۶ هزار پزشک روبرو میشه، چشمانداز خاچیکیان برای رابین خیلی فراتر از این نوع حمایته.
اون گفت که اونا دارن تلاش میکنن تا ربات بتونه علائم حیاتی بیمارها رو اندازهگیری کنه و چک کنه که حالشون چطوره و بعدش اون اطلاعات رو برای تیم پزشکیشون بفرسته. برنامههای بلندمدتشون شامل طراحی رابین برای کمک به بیمارای مسن برای عوض کردن لباس و رفتن به دستشویی میشه.
خاچیکیان گفت: «هدف ما طراحی نسل بعدی رابینه؛ اون رابین مسئولیتهای بیشتر و بیشتری رو به عهده میگیره و به یه بخش حتی ضروریتر از ارائه مراقبت تبدیل میشه.»
اون توضیح داد که هدفشون جایگزین کردن کادر درمان نیست، بلکه پر کردن شکافهای نیروی کاره.
تو بیمارستان کودکان UMass Memorial، این ربات یه بخش مهم از تیم حمایتی برای بیمارهاست. وقتی لوکا بعد از یه مدت طولانی نیاز به سرم داشت، میکایلا کوتاس، یه متخصص زندگی کودک، با ربات اومد و بهش یه سرم و اینکه قراره چه اتفاقی بیفته رو نشون داد و بعدش رابین یه کارتونی از اینکه بهش سرم وصل میشه رو پخش کرد.
کوتاس گفت: «این یه جورایی کمک میکونه نشون بدیم که رابین هم این کارها رو تجربه کرده، درست مثل یه همسن و سال.»
پیدا کردن جایگاه خودش
رابین توسط خاچیکیان موقعی که داشت دکتری میگرفت، ساخته شد. اون گفت که بزرگ شدن تو یه خانواده تکوالدی تو ارمنستان تنها بوده، پس سالها بعد میخواسته یه نوع رباتی بسازه که بتونه مثل دوست یه نفر عمل کنه.
توسعهدهندهها اون رو تو صنایع مختلفی تست کردن تا اینکه یه سرمایهگذار پیشنهاد داد که بیمارستانهای اطفال جای خوبی براش هستن، به خاطر استرس و تنهایی که بچهها اغلب حس میکنن.
اون گفت: «اون یه جورایی لحظه eureka بود. ما تصمیم گرفتیم، باشه امتحانش کنیم.»
اونا با معرفی کردنش تو یه بیمارستان اطفال تو ارمنستان موفق بودن و تا سال ۲۰۲۰ یه برنامه آزمایشی رو تو بیمارستان کودکان UCLA Mattel راه انداختن.
از وقتی رابین ساخته شده، شخصیت و کاراکترش بر اساس واکنشهای آدمایی که باهاشون تعامل داشته، خیلی تغییر کرده.
خاچیکیان مثال جواب رابین به این سوال رو زد: «حیوون مورد علاقهت چیه؟» اولش سعی کردن ربات جواب بده سگ. گربه رو هم امتحان کردن. ولی وقتی جوجه رو امتحان کردن، بچهها از خنده رودهبر شدن. پس همون رو نگه داشتن.
اون گفت: «ما شخصیت رابین رو با واقعاً در نظر گرفتن کاربرا ساختیم. پس ما اغلب میگیم که رابین توسط کاربرا طراحی شده.»
