یه ترکیب دارویی جدید داره به مردایی که سرطان پروستات پیشرفته دارن، امید میده.
طبق یافتههایی که ۷ اکتبر تو مجله Nature Medicine منتشر شده، اضافه کردن داروی هدفمند سرطان به اسم نیراپاریب به هورموندرمانی، خطر رشد تومور پروستات رو کم کرده و پیشرفت علائم رو هم کند کرده. محققها اشاره کردن که این ترکیب بین مردایی که جهشهای ژنتیکی عامل سرطان پروستاتشون بودن، حتی مؤثرتر هم بود.
دکتر گرهارد آتارد، سرپرست اصلی این تحقیق و رئیس انکولوژی پزشکی تو موسسه سرطان دانشگاه کالج لندن، گفته: «با اینکه درمانهای استاندارد فعلی برای بیشتر بیمارای مبتلا به سرطان پروستات پیشرفته خیلی مؤثرن، ولی یه بخش کوچیک ولی خیلی مهمی از بیمارها سود کمی ازشون میبرن.»
اون تو یه بیانیه خبری گفته: «با ترکیب کردن این درمان با نیراپاریب، ما میتونیم برگشت سرطان رو به تأخیر بندازیم و امیدواریم امید به زندگی رو به طور قابل توجهی طولانی کنیم.»
طبق گفته سایت Drugs.com، نیراپاریب یه داروی «نگهدارنده» است که برای جلوگیری از برگشت انواع خاصی از سرطان، از جمله سرطان تخمدان، تأیید شده.
این دارو که با نام تجاری Zejula فروخته میشه، یه مهارکننده PARP هست که با مسدود کردن توانایی سلولهای سرطانی برای ترمیم خودشون، کار میکونه. این شانس از بین رفتن این سلولها رو بیشتر میکونه.
برای این تحقیق جدید، محققها نیراپاریب رو با درمان استاندارد آبیراترون استات (Zytiga) و پردنیزون ترکیب کردن.
Zytiga جلوی تولید تستوسترون رو میگیره، که میتونه به رشد سرطان پروستات دامن بزنه، در حالی که پردنیزون جلوی بعضی از عوارض جانبی که با این درمان میاد رو میگیره.
این تحقیق روی بیمارای مبتلا به سرطان پروستات پیشرفته تمرکز کرده بود که تغییراتی تو ژنهای درگیر تو یه نوع ضروری از ترمیم نقص DNA، معروف به ترمیم نوترکیب همولوگ (HRR)، داشتن.
محققها گفتن که ژنهای معیوب مربوط به HRR میتونن به رشد و پخش شدن تهاجمیتر سرطانها کمک کنن. حدود ۱ نفر از هر ۴ مرد مبتلا به سرطان پروستات پیشرفته، تغییراتی تو ژنهای HRR دارن، که شامل BRCA1، BRCA2، CHEK2 و PALB2 میشه.
تو این کارآزمایی بالینی، تقریباً ۷۰۰ بیمار مبتلا به سرطان پروستات پیشرفته از ۳۲ تا کشور با میانگین سنی ۶۸ سال شرکت کردن. بیشتر از نصفشون (۵۶ درصد) تغییراتی تو ژنهای BRCA1 یا BRCA2 خودشون داشتن.
نصف بیمارها درمان ترکیبی جدید رو گرفتن و بقیهشون درمان استاندارد به علاوه یه دارونما به جای نیراپاریب رو دریافت کردن.
بعد از پیگیری حدود دو سال و نیم، محققها فهمیدن که این درمان ترکیبی خطر رشد سرطان رو ۳۷ درصد در مقایسه با درمان استاندارد، کم کرده.
نتایج بین بیمارایی که جهشهای BRCA1 یا BRCA2 داشتن، حتی بهتر هم بود و خطر رشد سرطانشون رو ۴۸ درصد کم کرد.
محققها فهمیدن که زمان تا پیشرفت علائم برای بیمارایی که نیراپاریب گرفته بودن، دو برابر طولانیتر بود و سهم بیمارایی که بدتر شدن قابل توجهی تو علائمشون داشتن رو از ۳۴ درصد به ۱۶ درصد کم کرد.
یه روندی به سمت بهبود بقای کلی تو گروه نیراپاریب هم وجود داشت، ولی محققها گفتن که برای تأیید اینکه این ترکیب امید به زندگی رو بهتر میکونه، به پیگیری طولانیتری نیاز هست.
این ترکیب عوارض جانبی بیشتری هم داشت، از جمله موارد خیلی بیشتری از کمخونی و فشار خون بالا. محققها اشاره کردن که حدود ۲۵ درصد از بیمارها به تزریق خون نیاز پیدا کردن.
مرگهای مرتبط با درمان هم تو گروه ترکیبی بیشتر بود، ۱۴ در مقابل ۷، ولی محققها گفتن که نرخ ترک درمان پایین بود.
آتارد گفته: «این یافتهها قابل توجه هستن چون از انجام آزمایشهای ژنومی گسترده موقع تشخیص و استفاده از یه درمان هدفمند برای بیمارایی که بیشترین سود رو ازش میبرن، حمایت میکنن.»
اون اضافه کرده: «برای سرطانهایی که جهشی تو یکی از ژنهای HRR واجد شرایط دارن و نیراپاریب براشون تأیید شده، یه دکتر باید یه بحثی رو در نظر بگیره که خطرات عوارض جانبی رو در مقابل فایده واضح به تأخیر انداختن رشد بیماری و بدتر شدن علائم، بسنجه.»
